- امام رضا (عليه السلام ) مى فرمايد:
ينبغى للرجل ان يوسع على عياله (505) .
سزاوار است انسان بر خانواده اش فراخى و توسعه دهد تا مرگ او را آرزو نكنند.
خـانـواده هـر كـس ، چـشـم اميدشان به او است ؛ پدر در عين اين كه پدر و مدير. همسر است ، بـايـد دوسـت و دلسـوز بـراى خـانـواده بـاشـد و اگر ثروتى دارد، از آن ها است و اگر زحـمـتـى مـى كـشـد، بـراى راحـتـى آنـان اسـت . پـس بـايـد در خـانـواده بـه گـونـه اى عمل كند كه زندگى در آسايش و خانواده در رفاه و آرامش باشند.
هـر گـونـه خـشـونـت و تـند خويى و يا بى توجهى به خواست خانواده يا سخت گيرى و حـكـومـت مـطـلقـه داشـتـن ، مـمـكـن اسـت زنـدگـى را تـلخ و مـحـبـت او را از دل خانواده بيرون ببرد.
سـخـت گـيـرى هاى بى مورد و بهانه گيرى هاى نابجا و در تنگنا قرار دادن خانواده به صـلاح نـيـسـت . سـخـتـگـيـرى در هـزيـنـه زنـدگـى و پول ندادن و در فشار اقتصادى قرار دادن خانواده به صلاح نيست يا سختگيرى در رفت و آمد ممكن است پيامدهاى تلخى در پى داشته باشد.
مـرد و پـدر خـانـواده بـايـد در عـيـن نـظـارت و نصيحت به و مراقبت و جديت در تربيت ، از سختگيرى هاى بى مورد دورى جويد.
امام على (عليه السلام ) در سفارش به امام حسن (عليه السلام ) مى فرمايد: از غيرت بى مـورد و حـسـاسـيـت نـابـجـا بـه زن پـرهـيـز كـه مـمـكـن اسـت فـرد بـى گـنـاه را بـه خطا بـكـشـانـد (506) . هـمـچـنـيـن در روايات ديگر آمده كه خداوند خرجى را به اندازه هزينه زنـدگـى مـى فـرسـتـد. پـس اگـر سـخت گرفتى خداوند هم سخت خواهد گرفت و نيز در احـاديـث ديـگـر آمـده كه مومن بايد در زندگى تابع خداوند باشد، هرگاه روزى او وسعت داشـت ، او نـيـز بـر خـانـواده نـيـز تـوسـعـه دهد و آن ها را در تنگناى خرج زندگى قرار ندهد(507) .
نـكـتـه اى كـه نـبـايـد از بـرد رسـيـدگى به امور فرزندان است ، كودكان و نوجوانان و جـوانـان بـه تناسب سن نياز به پول دارد كه در مدرسه و در ميان همكلاسى هاى خود سر بـه زيـر و نيازمند جلوه نكنند و شخصيت آنان خرد نشود. توجه به اين مسئله مى تواند از بـسـيـارى ناهنجارى ها جلوگيرى كند و كودك را از گرفتار شدن به عادت بد دزدى حفظ نمايد. و از آن سوء استفاده شيادان جلوگيرى كند، هرچند در اين كار نيز بايد از افراط و تفريط پرهيز كرد و به گونه اى نباشد كه در اثر زياده روى دچار انحراف شود.
پی نوشت
505- بحار، ج 78، ص 335..
506- نهج البلاغه ، نامه 31...
507- وسائل الشيعه ، ج 14، ص 122..